Toiletpaper
Fotostyling in het weiland
Een surrealistische en fictieve campagne geïnspireerd op de uitgesproken beeldtaal van Toiletpaper Magazine. In vijf confronterende beelden wordt de vanzelfsprekendheid van vleesconsumptie bevraagd door het verpakte eindproduct letterlijk terug te brengen naar het levende dier.
In de supermarkt ligt vlees netjes verpakt in plastic, waardoor we nauwelijks meer stilstaan bij het dier dat eraan voorafging. Die ontkoppeling wilde ik zichtbaar maken. Bij het gebruiken van zo’n beeld op bijvoorbeeld een abri op het station, moet het beeld echt meteen knallen, schuren en je even uit je routine halen. Reizigers kijken vaak maar een paar seconden naar een poster/ abri.
Ik heb de herkenbare stijl van Toiletpaper Magazine: felgekleurd, strak geregisseerd en licht absurdistisch vertaald naar een buitensetting. Een gestileerd model staat midden in de natuur tussen nieuwsgierige Kune Kune varkens, terwijl zij een groot stuk rauw varkensvlees vasthoudt. Ook wilde ik graag iets proberen met een trap. Willekeurig gevoeg geeft dat en is random en past naar mijn mening bij de stijl van Toiletpaper Magazine.
Van tevoren heb ik zo veel mogelijk voorbereid: van de debriefing, doelgroep- en trendanalyse tot het regelen van de Kune Kune varkens op locatie, de styling en het lichtplan.
Een serie van vijf beelden die expres een beetje abstract blijft. Het ziet eruit als een kleurrijke modeshoot met pofmouwen en een parelketting, maar door het AH-sjaaltje, de rondscharrelende varkens en die extreme close-up van de varkenssnuit schuurt het meteen. Ik wilde het er niet te dik bovenop leggen: het beeld geeft voorbijgangers vooral een raar gevoel en zet ze aan het denken over hoe vanzelfsprekend we vlees eigenlijk vinden.
